Mutsuz, güneşin doğmadığı bir günde
Uzak bir ülkenin ıssız bir kösesinde karşılaştım seninle
Tanımadığım ne kadar insan varsa hepsi sendin,
Uzak hayallerim ve uzak ihtimallerim hepsi sendin,
Sen bir yabancıydın,
Ve ben yabancı ile konuşmanın verdiği garip, huzursuz ve heyecanlı bir ruh haliyle,
Döktüm kendimi son dakikalarını yaşayan o masanın üstüne
Heyecanlarım beraberinde getirdi korkularımı
Her duygumla soyundum gittikçe
En son ruhumun en çıplak haliyle kaldım karşında
Küçücük bir çocuğun en masum haliyle…
Ardımdan sen geldin peşi sıra,
Hayatın gerçeklerin sıyrıldın bir anda,
Gerçek olmayan bir anda, var olmayan bir yerde
Ve en önemlisi gerçekte var olmayan biriyle, benleydin.
Orda seni yoran, sıkan, umutsuz, mutsuz, acımasız yapan hayata
Kısa bir mola verdin,
Kaçtın herkesten, ondan, onlardan ve kendinden.
Olabilecek en net şekilde anlattın her şeyi,
Tek bir kelime söylemeden…
Gözünü kapattığında bir suretim bile canlanmazken,
Anlattın sadelerce konuşmadan ve susmadan.
Dinledim…
Sadece dinlemedim…
Anlama çabasına girip seni anlatma derdine sokmadan
Amaçsızca dinledim seni
Her gün senleymişim gibi.
Ama her şey uzak eski bir anıydı sadece
Sadece yaşanan küçük bir an,
Uzun yollarımız üzerinde önemsiz bir durak,
Kuşkusuz her durak gibi bu durakta yeni bir sorgulamanın ilk adımıydı,
Düşünmenin, yeni bir hayalin,
Oysa bu durakta her durak gibiydi,
Durmanın tek sebebinin gitmek olduğu…
Ve sen gittin…
Kendi dünyanın bilinmezliğine gittin,
Ve her günümün bilinen sıradanlığına,
Bir türlü sonu gelmeyen aşklarıma,
Her zaman umursamazlığıma gizlenen o özlemlere geri döndüm,
Ve sen bilemezdin,
Çünkü sen bilemediğin dünyandın;
Senin dünyan kadar sen de bilinmezdin,
Kimdin neydin bilmiyorum,
Hatırlamıyorum cismini,
Canlanmıyor gözümde yüzün,
Sen hayatımın kargaşasının yarattığı karmaşada,
Tatlı, kısa bir molaydın,
Hem söylesene yabancı,
Sen de orada mıydın?
FİLOZOF
