Eski zamanlara saygı

Dün seni aramak istedim
Neler yapıyorsun, hayatın nasıl, ordan burdan konuşmak istedim.
Ne de olsa biz arkadaştık,
Hayat ne kadar garip,
Bir ömrü paylaşmayı düşünecek kadar yakınken, birer yabancı olmak.
Hiç haberleşememek.
Söz vermiştim arayacağıma
Ama aramadım, arayamadım.
Çünkü boş yere ümit etmeye devam etmeni istemedim.

Biz çok yanlışmışız artık daha da net görüyorum.
Ama bizler iyi insanlarız, medeniyiz...
Halden anlarız.

Hem artık evlenmişsin,
Yani artık aramızdaki gerginlik de aşılmış olmalı...
Ama yine de uygun değil diyor içimden bir ses.
Boşver diyor...

Ama bil sen benim iyi bir arkadaşımdın.
Zor dönemlerimde beni korudun,
Bana güzel hayaller verdin.
Minnettarım sana.
Benden nefret etme lütfen.
Ve çok mutlu ol yeni hayatında.

Altan’ın kristal denizaltısı’nın düşündürdükleri

“Bir zaman sonra tümüyle kurtulur ve özgürleşirsin.
Ama bir vakitler köle olduğunu gösteren o damga vurulmuştur ruhuna.
Sapı kırık bir bıçak, ölü bir kuş iskeleti kalır içinde.
Bıçağı saplayan çıkarır çünkü;
o çıkarmadıkça, keskinliğini kaybetmiş olsa da o bıçak orada durur”
Evet orada duruyor ama artık acı vermiyor.
Sadece ufak bir tebessüm kalıyor onca şeyden geriye.
Şimdi yine mutluyum.
Hatta belki de onsuz daha mutluyum.
Sadece;
“bugün girdiğiniz bahçenin kapısına onun bahçesinden geçerek geldiğinizi bilmenin huzursuz borçluluğu”...
İyi akşamlar arkadaşım
Teşekkürler herşey için...